பொன்னிசூழ் அரங்கமேய பூவைவண்ண மாய கேள்!
என்னதாவி என்னும் வல்வினையினுள் கொழுந்தெழுந்து,உன்னபாதம் என்னநின்ற ஒண்சுடர்க் கொழுமலர்,
மன்னவந்து பூண்டு வாட்டமின்றி எங்கும் நின்றதே.
எளிய விளக்கம்
காவிரி நதி (பொன்னி) சூழ்ந்த ஸ்ரீரங்கத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும், காயாம்பூ போன்ற நீல நிறத்தைக் கொண்ட மாயவனே! என்னுடைய உயிர் எனப்படும் வலிய வினையின் உள்ளே ஒரு கொழுந்து எழுந்தது. அது உன்னுடைய திருவடிகள் என்று சொல்லும்படி நின்ற, ஒளிர்கின்ற சுடரையுடைய செழுமையான தாமரை மலராக மாறியது. அந்த மலர் என் நெஞ்சில் நிலைபெற்றுப் பொருந்தி, எவ்வித வாட்டமும் (வருத்தமும்) இல்லாமல் எங்கும் பிரகாசித்துக் கொண்டு நிற்கிறது.
அதாவது, ஆழ்வார் தன் நெஞ்சில் எம்பெருமானின் திருவடிகள் வந்து குடியேறியதால், தனக்கு இருந்த பாவங்கள் எல்லாம் நீங்கி, தன் உயிர் வாட்டமின்றிப் பேரின்பத்தில் திளைப்பதாக இந்தத் தத்துவத்தை விளக்குகிறார்.
